VAN ZELFBEVREDIGING KUN JE BLIND WORDEN

VISITORS

AmazingCounters.com

VAN ZELFBEVREDIGING KUN JE BLIND WORDEN

Dat is uitgebreid samengevat de seksuele voorlichting die we vroeger in de intimiteit van de huiselijke kring hebben mogen ontvangen.

Op school werd helemaal geen voorlichting over seks gegeven, zelfs niet als onderdeel van de biologie les of als onderdeel van de lichamelijke opvoeding, tegenwoordig ook wel gymnastiek genoemd.

Ik vind dat ook de juiste gang van zaken. Zulke intieme zaken moet je thuis met je ouders bespreken, daar heb ik immers ook veel van opgestoken.

Als je over seks je wilde oriënteren dan moest je gewoon in de praktijk maar aan de slag gaan of eens bij de NVSH binnen lopen. Het pand van de NVSH in Utrecht was in die dagen gelegen aan de Wittevrouwensingel. Maar individuen die zich daar naar binnen waagden, werden op z’n best gezien als personen die het met de zeden niet zo nauw namen: het werd gezien als een soort “Sodom en Gomorra”. Daar wilde je als startende jongeling, met nog een blanco seksblad, niet onder geschaard worden.

Veiligheidshalve liep je daarom maar aan de andere zijde van de singel als je daar toch in de buurt moest zijn.

De consequentie was echter wel dat je je dan weer aan de kant van de bajes aan het Wolvenplein bevond.

Ook daar wilde je eigenlijk niet gezien worden.

Inmiddels ben ik 68 jaar oud en ik kan het nog steeds doen zonder bril. Ik bedoel te zeggen: mijn ogen zijn nog immer redelijk in orde.

Dat herinnert mij aan een voorval dat plaatsvond bij kapsalon Van de Vaart aan de Rubenslaan.

Eind vijftiger jaren werd, na de nieuwbouw van het Lodewijk Napoleonplantsoen, een reeks flatgebouwen aan de Rubenslaan gebouwd. Ieder flatgebouw kreeg aan de zijde van de Rubenslaan een winkel of een andere kleinschalige bedrijfsruimte.

Het eerste gebouw van die reeks van flatgebouwen was uitgerust met een voor die tijd zeer moderne kapsalon.

Op de dag van de opening van zijn salon stond kapper Van de Vaart zo trots als “twee pauwen” voor zijn splinternieuwe zaak te wachten op zijn eerste klant. Alles zag er werkelijk “spic and span” uit: vlekkeloze ramen en spiegels, glimmende vloer en alle denkbare kappersbenodigheden keurig gerangschikt opgesteld en gereed voor gebruik.

Rond 10:00 uur op de bewuste morgen verscheen de eerste klant. Het was een man van middelbare leeftijd die geknipt wilde worden. Van de Vaart nodigde de man met enig ceremonieel uit plaats te nemen in de kappersstoel en deed hem een nieuwe, smetteloos witte, kapmantel om en begon

direct met zijn opdracht.

Toen hij enkele minuten onderweg was, ontwaarde hij tot zijn grote schrik een op en neer gaande beweging onder de kapmantel ter hoogte van het kruis van zijn klant.

Van de Vaart ontstak terstond in een enorme woede en greep blindelings naar de grootste borstel uit zijn assortiment, waarmee hij de man uit volle macht op zijn kruis sloeg.

Al kermend schreeuwde de klant uit: “Dat kost je mooi een nieuwe bril”.

Anno 2016 vindt de seksuele voorlichting bijna volledig plaats op school. Gewoon klassikaal, of je er al aan toe bent of niet en of je er al zin in hebt of niet, althans zin in de voorlichting, het doet er niet toe.

Er gaan zelfs al stemmen op om met die voorlichting reeds op de kleuterschool te beginnen, onder het motto “je kunt er niet vroeg genoeg mee of over beginnen”.

In zekere zin is dat ook terecht, want jongeren hebben steeds vroeger seks met elkaar. Als je thans als 12-jarige nog geen uitvoerige ervaring hebt op dat gebied, dan tel je eigenlijk niet mee en ben je een “Loser”.

De geboden voorlichting gaat zo ver dat zelfs een 10-jarig jongetje uit een buitengebied van Staphorst inmiddels wel het hele “vaginale stelsel” van binnen en van buiten kent en

erover discussieert alsof het om het weer gaat.

Veel leden van het vrouwelijke geslacht hebben dat ook zelf belangrijk in de hand gewerkt dat het ooit zo mystieke geslachtsorgaan helemaal ontdaan is van al haar geheimzinnigheid. Via internet willen velen van hen hun geslachtsdeel maar al te graag onder de aandacht brengen, maak ik op uit de fatsoenlijke media!

Het gaat zelfs zo ver dat het te verwachten valt dat het voor de douaneambtenaar binnenkort makkelijker is de identiteit te controleren indien het paspoort zou zijn uitgerust met een foto van de vagina in plaats van het gezicht van de vrouwspersoon in kwestie.

Het te grabbel gooien van hun zo interessante orgaan, werd onlangs nog in DWDD duidelijk in beeld gebracht door een Japans meisje.

Onder het motto van kunst, drukte de Japanse een handvol klei tussen haar dijen en legde de minutieuze afdruk van haar geslacht op een plankje. Het uitgestalde resultaat werd vanaf dat moment bestempeld als kunst. Dat dit meisje er plezier in heeft te kleien, daar heb ik geen enkele moeite mee. Voor mijn part zet ze een hele kleiberg op die wijze om in kunstvoorwerpen. Wat mij tegen staat is dat we dit allemaal moeten aanschouwen en dan ook nog eens rond etenstijd bij DWDD. Het is wel duidelijk wat een hypocriet

stelletje daar aan tafel zit. Het is allemaal puur sensatie gericht: de Telegraaf-stijl, een stijl die ze zo verafschuwen bij DWDD.

Om weer terug te keren naar de periode waarin seks voor mij een aandachtspunt werd, kan ik me herinneren dat zodra ik in de buurt van een meisje kwam, ik een soort aangename “kippenvelreactie” ondervond.

Pas toen ik een jaar of 14 was, begon ik enig idee te krijgen van in welke opzichten een meisje er anders uit zag dan een jongetje.

In die tijd had één van mijn vriendjes beslag weten te leggen op wat tijdschriftjes met foto’s van blote dames en wel gevonden in de vuilnisbak van een hoogleraar “topografische menselijke anatomie”. Het betrof dacht ik Zweedse blaadjes.

In Zweden waren ze in die tijd Nederland ver vooruit op het gebied van seksuele vrijheid. Wellicht dat daar toen al de seksuele voorlichting op de kleuterschool aanving.

De getoonde dames waren allen blonde atletische types. Het was het soort dames, waarmee ze ooit in Duitsland experimenteerden teneinde een superras te creëren. De dames zagen er in ieder geval zodanig opwindend uit dat het vast niet moeilijk moet zijn geweest daar voldoende mannelijke vrijwilligers voor dat experiment warm te krijgen.

Ofschoon het naaktfoto’s waren, kon je, afgezien van het borstwerk, niet dat zien wat mogelijkerwijs binnenkort wél op pasfoto’s te aanschouwen valt. Dit boekje was natuurlijk een kostbaar bezit, maar geen van onze vrienden durfde het thuis te bewaren, dus werd het als een schat in een kistje ergens in een tuin begraven tot de volgende anatomische bespreking zou plaatshebben.

Zonder dus de intieme details duidelijk te kunnen zien, was dit boekje voor ons vriendenclubje al een hele stap voorwaarts op weg naar de oplossing van het vraagstuk waar we toch meer en meer mee bezig waren.

De meeste aandacht ging vooralsnog uit naar voetbal en foto’s van voetbalteams en wedstrijdfoto’s.

Bij de vele partijtjes voetbal op het plein, kwamen geleidelijk aan ook wat meisjes onze aandacht trekken.

Na het voetbal verzamelden enkele van onze jongens en enkele van deze meisjes zich in het bushokje: eindhalte van lijn 4.

Twee meisjes waren altijd present. Zij waren de dochters van de melkboer aan de Koningsweg.

Wat in het bushokje begon met enig duw- en trekwerk, ontwikkelde zich na verloop van tijd tot elkaar wat oppervlakkig betasten. Het waren met name de jongens die de meisjes onderzochten op verschillen.

In het bijzonder de jongste, en tevens de kleinste van de twee zuivelmeisjes, stond daar niet echt onwelwillend tegenover.

Een andere gelegenheid waarbij de mogelijkheden zich volop voordeden de meisjes beter te verkennen, was in de zomer in en rond het zwembad.

Zomers gingen we vrijwel iedere mooie dag naar het Kromme Rijn Zwembad.

Aldaar konden we op onze handdoeken dicht tegen de favoriete meisjes aan gaan liggen en voortdurend hun ruggetjes insmeren met zonnebrandolie. Uitsluitend de achterzijde, want de voorkant werd door de meisjes in kwestie toch nog als iets te intiem ervaren. Toch was het directe wrijvende contact met de huid van een fraai meisje een verrukkelijke, prikkelende ervaring en al een hele slag op weg naar meer, op weg naar het “veroveren” van een meisje.

Aan het einde van zo’n zonnedag in het zwembad, vertrok je - als de inspanningen tenminste succesvol waren geweest - samen met je favoriete meisje hand in hand op de fiets terug naar de stad.

Het viel op dat de minder aantrekkelijke meisjes en de meisjes die nog niets van jongens wilden weten, met licht tot serieus verbrande schouders en ruggetjes huiswaarts

keerden.

Van school uit werd onder de titel “lichamelijke opvoeding” ook veel gedaan aan zwemmen. Voor ons vond dat zwemmen wekelijks plaats in het overdekte zwembad “Den Hommel” in Oog in Al.

Als jongens richtten wij ons vooral op het aspect lichamelijke opvoeding. We deden er alles aan om de lichamelijke contouren van meisjes visueel “in kaart” te brengen. Vooral de tactiek van het per ongeluk het verkeerde kleedlokaal of de verkeerde douchruimte binnenrennen, was heel populair.

Ook in het water kwamen veel van die “onopzettelijke” lichamelijke contacten met meisjes tot stand: na een diepe duik in het water de weg naar de waterspiegel met de handen of het hoofd zoeken en dan zonder enige opzet het lichaam van het beoogde meisje beroeren.

Op deze banale wijze heb ik geleidelijk aan méér belangstelling gekregen voor meisjes dan voor het voetbal. Echter het duurde nog zeker 2 jaar, dus toen ik 16 jaar oud was, eer ik dacht over genoeg ervaring te beschikken om het eens serieuzer aan te pakken.

Op één van mijn keldertochten in het centrum van Utrecht had ik een mooie blondine, Ellen genaamd, getroffen. Ze leek wel op één van de dames, maar dan in geklede uitvoering, uit één van de Zweedse fotoboekjes.

Haar vader was tandarts met een praktijk aan de Maliesingel. Oftewel, met zo’n meisje kon je gerust thuis komen. Toch niet, want mijn ouders waren nog lang niet zo ver dat je je veroveringen mee naar huis kon nemen.

Hoewel ze zich nooit direct hebben uitgelaten over wat je wel niet kon oplopen als je op jonge leeftijd seksueel iets had met een meisje, dreigde dat blindheid verre te overstijgen.

Het gemis aan een faciliteit aan huis om een meisje te ontvangen, maakte alles veel gecompliceerder.

Later heb ik wel eens gedacht, had ik toen maar gebruik gemaakt van de “even snel achterom gaan” methode om het meisje in kwestie naar mijn kamer te geleiden.

Mijn blondine en ik kenden elkaar inmiddels een aantal weken en we dachten allebei “nu moet het er maar eens van komen”. Dagen was ik bezig voorbereidingen te treffen. Over hoe het precies moest, had ik slechts een vaag idee. Iets met de onderlichamen tegen elkaar duwen, maar vooral het gebruik maken van een condoom stond mij duidelijk voor ogen.

Eerste drempel was: hoe kom ik aan een condoom. Ik kon moeilijk naar “Tante Greet” gaan, de drogisterij bij ons in het Lodewijk Napoleonplantsoen, en bij haar een voorbehoedsmiddel bestellen.

Tante Greet was veel te goed bevriend met mijn ouders om dit zonder risico te kunnen doen.

Gelukkig had ik nog een oudere vriend, te weten Gerrit. Gerrit woonde op de Koningsweg en hij was bestekzoeker bij de Malba houthandel. Een bestekzoeker heeft niets van doen met het keurig inrichten van een tafel voor een diner, het heeft te maken met het bijeenzoeken van een bestelling van hout. Gerrit had hoe dan ook ervaring in het op bestelling zoeken naar zaken en hij was 10 jaar ouder dan ik en dus gerechtigd, zonder verdacht over te komen, een condoom te bestellen. Aldus geschiedde.

Samen met Ellen trok ik de bewuste avond in november, op zekere afstand gevolgd door Gerrit met het condoom in z’n broekzak, richting het viaduct over de Kromme Rijn - niet ver gelegen van het Stadion Galgenwaard -, alwaar onze amoureuze daad zich moest voltrekken.

Omdat het november was, was het koud en nat. Onder het viaduct stond je weliswaar droog, maar het was natuurlijk verre van ideaal om er iets romantisch van te maken. We weten thans allemaal hoe fijngevoelig de aanpak moet zijn om “de daad” tot volle tevredenheid van beide geliefden te voltooien.

Desalniettemin overhandigde mijn secondant in het spel op exact het juiste moment het voorbehoedmiddel en verdween

vervolgens kies naar de achtergrond in het duister.

Het omdoen van een condoom is natuurlijk geen al te

ingewikkelde zaak, des te ingewikkelder was het vervolg.

Het werd één groot fiasco.

Na een half uur "vruchteloos" wederzijds geduw met het onderlichaam, hielden we het voor gezien en begaven we ons weer richting bewoonde wereld.

Het condoom hield ik voor alle zekerheid nog enige tijd om die avond. Ik weet niet zeker of dat was omdat ik nog een nieuwe poging overwoog of dat ik toch 100% zeker wilde zijn dat Ellen niet alsnog zwanger zou geraken. Je hoorde zulke bizarre verhalen in die tijd.

Niet lang na Ellen, kreeg ik omgang met Ineke en Tineke: twee Op-Art meisjes uit Driebergen.

Het waren twee allerliefste en knappe meisjes gehuld in zwartwit kleding. Ineke had bovendien zwart haar, ze was een beetje Indisch, en Ineke had heel licht blond haar.

Beide meisjes hadden er geen moeite mee één vriend te delen en ik had er geen moeite mee om twee meisjes het hof te maken.

Met deze knappe meisjes aan mijn zijde bezocht ik natuurlijk heel wat gelegenheden in Utrecht om mijn ego wat op te poetsen.

Met Ineke, zij was de dochter van een professor, heb ik nog

een leuke ervaring thuis in het Lodewijk Napoleonplantsoen gehad.

Ik had mijn ouders op de hoogte gesteld dat ik mijn vriendinnetje mee naar huis zou brengen voor het Paasontbijt. In die tijd, ik was toen 17 jaar, kwam het regelmatig voor dat ik het hele weekend op mijn Tomos weg was. Vandaar dat ik, na een nacht elders te hebben doorgebracht, met Ineke achterop in het LNP arriveerde, om een uur of 11 ‘s morgens.Toen we binnen kwamen kon ik mijn ogen niet geloven.

Daar stond een deftig aangeklede ontbijttafel op ons te wachten met niet alleen allerlei lekkers maar bovendien met vingerdoekjes en bakjes citroenwater bij de borden. Tot dan kende ik zo’n entourage uitsluitend van TV.

Hoe mijn ouders daar ineens op gekomen waren, was zeer verrassend. Maar ja, als een dochter van een professor je huis aandoet, dan moet je natuurlijk even de “Keeping up appearances” houding aannemen.

In diezelfde periode, ook in Driebergen, had ik nog een kortstondig avontuur van niet langer dan een avond met een gedeelte van de nacht, met alweer een blond meisje dat deed denken aan de Zweedse boekjes. Die boekjes hebben kennelijk toch wel een diepe indruk op mij gemaakt. Hoewel, na deze kortstondige romance, was ik voorlopig helemaal

klaar met blondines.

Tijdens een avondje dansen in “de Prins van Oranje” in Driebergen - alleen om de naam al zou ik nooit meer in zo’n etablissement willen komen -, raakte ik in contact met deze aantrekkelijke jonge vrouw. Na wat intiem geschuifel op muziek van de Blue Diamonds, die daar optraden, liep de avond om 23:00 PM ten einde.

Die avond was ik met de Tomos naar Driebergen gekomen en ik bood het meisje in kwestie aan haar even thuis te brengen. Ze woonde in Driebergen. Bij haar huis aangekomen, nodigde zij mij uit binnen te komen. Haar ouders waren het weekend niet thuis, liet zij mij ter geruststelling weten.

Dit was een ideale situatie, meende ik, om nu eindelijk eens iets intiems te beleven met een meisje.

Afgezet tegen een eerdere obscure situatie onder een viaduct, was deze omstandigheid paradijselijk.

Zij leidde mij naar haar slaapvertrek en het was aangenaam warm in huis.

Nadat we op bed lagen en stevig lagen te vrijen, constateerde ik plotseling tot mijn grote schrik dat ik in mijn enthousiasme wat wild door haar haar had gewoeld en dat ik een kaal meisje naast me had liggen, waarvan de blonde pruik naast het bed op de grond lag.

Omdat ik in die tijd nog niet veel gewend was, was mijn aanvankelijke opwinding terstond verdwenen en koos ik spoorslags het hazenpad.

Wat een slappe houding, bedacht ik me achteraf.

Onderwijl, thuis in het LNP, genoot ik iedere avond - vanuit mijn slaapkamer - van het mooie uitzicht op de slaapkamer van een zeer aantrekkelijk en bovendien bijna volwassen buurmeisje, dat iedere avond - met de gordijnen van haar slaapkamer juist ver genoeg geopend om gezien te kunnen worden - haar sensueel getinte gymnastische oefeningen verrichtte in een opwindend, weinig verhullend, “setje”.

Jammer genoeg bevond mijn slaapkamer zich toentertijd op de begane grond - de onderzoekskamer - en die van haar op de derde etage.

Onze buurman op de derde etage moet een fantastische tijd hebben beleefd.

Met Jeany, een Indisch meisje, heb ik de laatste losbandige avonturen beleefd voordat ik trouwde.

Zij woonde in Huis ter Heide en haar vader had iets van doen met de nabij gelegen luchtmachtbasis.

Op mijn rondtrekkende toeren, deed ik ergens eind 1965 in Zeist het café Oedipus aan. Dit was een kroeg waar veel Jazz muziek gespeeld werd en waar veel lokale moderne jongeren vertoefden.

Te midden van het aanwezige gezelschap ontdekte ik een Indisch meisje.

Ze viel niet alleen op omdat ze heel mooi was maar ook omdat één van haar benen in het gips zat.

We raakten spoedig aan de praat en het was direct raak. Met haar heb ik geruime tijd verkering gehad, ik denk meer dan een jaar.

Omdat ik inmiddels de achttienjarige leeftijd naderde en nog steeds niet een meisje volledig had kunnen beminnen - je kunt het minder statig zeggen -, wilde ik het nu met Jeany perfect aanpakken en verder niets aan het toeval overlaten.

Inmiddels had ik ook zodanig meer kennis van het vrouwelijk lichaam - wellicht nog niet van het niveau van het eerder gememoreerde 10-jarige jongetje uit een buitengebied van Staphorst - dat ik veel vertrouwen had in de goede afloop van de aanstaande hernieuwde poging.

Alsof het om de voorbereiding ging van de absoluut perfecte misdaad, zo minutieus had ik ditmaal alles voorbereid.

In die dagen hadden mijn ouders het weten te realiseren een stenen bungalow te bezitten op het inmiddels overbekende Grote Bos. Deze bungalow beschikte niet alleen over een geriefelijke oliekachel en een douchecabine maar “last but not least” ook over een bed niet ver verwijderd van de oliekachel.

Ik benadruk de geriefelijkheid van de aanwezigheid van een oliekachel omdat deze episode zich afspeelde in de kerstvakantie van 1965, toen we nog echt koude winters kenden.

In de zestiger jaren, rond de kerstvakantie, vond er in de jaarbeurshallen in Utrecht ieder jaar het zogenaamde kersttoernooi plaats. Dit was een handbaltoernooi voor scholieren van het voortgezette onderwijs.

Het was altijd een geweldige happening. Er kwamen honderden supporters op af om het eigen schoolteam aan te moedigen en, natuurlijk, velen van hen waren van het vrouwelijk geslacht. Een reden te meer, voor ons jongens, om je flink uit te sloven.

Ieder jaar maakte ik wel deel uit van een of ander team, behalve dit jaar, toen ik besloot mijn vaardigheden voor een hoger doel aan te wenden.

Thuis wist men niet beter dan dat ik weer gezond aan de slag zou zijn in de Jaarbeurshallen.

Zeer geraffineerd had ik, ruim voor het bewuste handbal evenement een aanvang zou nemen, een kopietje laten maken van de sleutel van de bungalow. Met Jeany had ik minutieus de bustijden doorgenomen van de Nederlandsche Buurtspoorweg Maatschappij, kortweg de NBM.

Jeany, komende van Huis ter Heide en ik, komende van

Utrecht CS, zouden elkaar treffen in Zeist bij bushalte “het Rond, 1-ste Dorpsstraat”.

Met militaire precisie arriveerden wij daar rond het middaguur, met nog een heel mooie lange zwoele middag voor ons.

Een half uur later betraden wij vol verwachting, via de achteringang - ik heb wat met achterom -, het bos en namen de kortste route richting bungalow. Al daar aangekomen, eerst de kachel aangestoken en op de hoogste stand een uur laten loeien. Toen het eenmaal aangenaam warm was, vlijden we ons neder op het bed en ontdeden we ons van alles wat hinderlijk kon zijn.

Daar lagen we dan eindelijk spiernaakt in elkaars armen.

De omstandigheden waren perfect: Jeany was verrukkelijk en al geruime tijd uit het gips. Er was geen sterveling in de wijde omgeving te bekennen en het was aangenaam warm.

Kortom we waren helemaal gereed om dat te doen waarvoor wij waren gekomen.

Toen we net begonnen te genieten van elkaars lichamen, hoorde ik plotseling buiten een auto naderen en niet veel later mijn jongere broer Charles schreeuwen: “Pa, alle gordijnen zijn dicht”.

De tijd was te kort om nog door de grond te kunnen zakken, want voordat we het wisten, stonden mijn vader en mijn

lieve broertje binnen en trachtten Jeany en ik ons zo snel als mogelijk weer aan te kleden.

Mijn vader overzag de gehele situatie met een soort “Rijks” blik - een wellustige blik die elders in deze verhalen nader verklaard wordt. Trouwens wie zou dat niet doen met zo’n prachtig, donker getint meisje, naakt liggend op bed.

Mijn vader was zo “galant” om Jeany in Huis ter Heide bij haar ouders af te leveren, vergezeld van een korte samenvatting van het gepasseerde en daarna mij in het Lodewijk Napoleonplantsoen, alwaar ik een langdurige zedenpreek onderging.

Geslagen werd er niet meer, want de kans op terugslaan was inmiddels te groot geworden.

Met dank aan mijn broertje Charles, die ik er ernstig van verdenk mijn ouders op het spoor te hebben gezet, liep ook deze poging op niets uit.

EINDE

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/

 

Copyright © All Rights Reserved