VAN ZELFBEVREDIGING KUN JE BLIND WORDEN AFLEVERING 3

VISITORS

AmazingCounters.com
Bert Plomp, boek "When I was young", verhalen en columns.

VAN ZELFBEVREDIGING KUN JE BLIND WORDEN

Aflevering 3: De perfecte voorbereiding.

 

In diezelfde periode, ook in Driebergen, had ik nog een kortstondig avontuur van niet langer dan een avond met een gedeelte van de nacht, met alweer een blond meisje dat deed denken aan de Zweedse boekjes. Die boekjes hebben kennelijk toch wel een diepe indruk op mij gemaakt. Hoewel, na deze kortstondige romance, was ik voorlopig helemaal klaar met blondines.

Tijdens een avondje dansen in “de Prins van Oranje” in Driebergen - alleen om de naam al zou ik nooit meer in zo’n etablissement willen komen -, raakte ik in contact met deze aantrekkelijke jonge vrouw. Na wat intiem geschuifel op muziek van de Blue Diamonds, die daar optraden, liep de avond om 23:00 PM ten einde.

Die avond was ik met de Tomos naar Driebergen gekomen en ik bood het meisje in kwestie aan haar even thuis te brengen. Ze woonde in Driebergen. Bij haar huis aangekomen, nodigde zij mij uit binnen te komen. Haar ouders waren het weekend niet thuis, liet zij mij ter geruststelling weten.

Dit was een ideale situatie, meende ik, om nu eindelijk eens iets intiems te beleven met een meisje.

Afgezet tegen een eerdere obscure situatie onder een viaduct, was deze omstandigheid paradijselijk.

Zij leidde mij naar haar slaapvertrek en het was aangenaam warm in huis.

Nadat we op bed lagen en stevig lagen te vrijen, constateerde ik plotseling tot mijn grote schrik dat ik in mijn enthousiasme wat wild door haar haar had gewoeld en dat ik een kaal meisje naast me had liggen, waarvan de blonde pruik naast het bed op de grond lag.

Omdat ik in die tijd nog niet veel gewend was, was mijn aanvankelijke opwinding terstond verdwenen en koos ik spoorslags het hazenpad.

Wat een slappe houding, bedacht ik me achteraf.

Onderwijl, thuis in het LNP, genoot ik iedere avond - vanuit mijn slaapkamer - van het mooie uitzicht op de slaapkamer van een zeer aantrekkelijk en bovendien bijna volwassen buurmeisje, dat iedere avond - met de gordijnen van haar slaapkamer juist ver genoeg geopend om gezien te kunnen worden - haar sensueel getinte gymnastische oefeningen verrichtte in een opwindend, weinig verhullend, “setje”.

Jammer genoeg bevond mijn slaapkamer zich toentertijd op de begane grond - de onderzoekskamer - en die van haar op de derde etage.

Onze buurman op de derde etage moet een fantastische tijd hebben beleefd.

Met Jeany, een Indisch meisje, heb ik de laatste losbandige avonturen beleefd voordat ik trouwde.

Zij woonde in Huis ter Heide en haar vader had iets van doen met de nabij gelegen luchtmachtbasis.

Op mijn rondtrekkende toeren, deed ik ergens eind 1965 in Zeist het café Oedipus aan. Dit was een kroeg waar veel Jazz muziek gespeeld werd en waar veel lokale moderne jongeren vertoefden.

Te midden van het aanwezige gezelschap ontdekte ik een Indisch meisje.

Ze viel niet alleen op omdat ze heel mooi was maar ook omdat één van haar benen in het gips zat.

We raakten spoedig aan de praat en het was direct raak. Met haar heb ik geruime tijd verkering gehad, ik denk meer dan een jaar.

Omdat ik inmiddels de achttienjarige leeftijd naderde en nog steeds niet een meisje volledig had kunnen beminnen - je kunt het minder statig zeggen -, wilde ik het nu met Jeany perfect aanpakken en verder niets aan het toeval overlaten.

Inmiddels had ik ook zodanig meer kennis van het vrouwelijk lichaam - wellicht nog niet van het niveau van het eerder gememoreerde 10-jarige jongetje uit een buitengebied van Staphorst - dat ik veel vertrouwen had in de goede afloop van de aanstaande hernieuwde poging.

Alsof het om de voorbereiding ging van de absoluut perfecte misdaad, zo minutieus had ik ditmaal alles voorbereid.

In die dagen hadden mijn ouders het weten te realiseren een stenen bungalow te bezitten op het inmiddels overbekende Grote Bos. Deze bungalow beschikte niet alleen over een geriefelijke oliekachel en een douchecabine maar “last but not least” ook over een bed niet ver verwijderd van de oliekachel.

Ik benadruk de geriefelijkheid van de aanwezigheid van een oliekachel omdat deze episode zich afspeelde in de kerstvakantie van 1965, toen we nog echt koude winters kenden.

In de zestiger jaren, rond de kerstvakantie, vond er in de jaarbeurshallen in Utrecht ieder jaar het zogenaamde kersttoernooi plaats. Dit was een handbaltoernooi voor scholieren van het voortgezette onderwijs.

Het was altijd een geweldige happening. Er kwamen honderden supporters op af om het eigen schoolteam aan te moedigen en, natuurlijk, velen van hen waren van het vrouwelijk geslacht. Een reden te meer, voor ons jongens, om je flink uit te sloven.

Ieder jaar maakte ik wel deel uit van een of ander team, behalve dit jaar, toen ik besloot mijn vaardigheden voor een hoger doel aan te wenden.

Thuis wist men niet beter dan dat ik weer gezond aan de slag zou zijn in de Jaarbeurshallen.

Zeer geraffineerd had ik, ruim voor het bewuste handbal evenement een aanvang zou nemen, een kopietje laten maken van de sleutel van de bungalow. Met Jeany had ik minutieus de bustijden doorgenomen van de Nederlandsche Buurtspoorweg Maatschappij, kortweg de NBM.

Jeany, komende van Huis ter Heide en ik, komende van

Utrecht CS, zouden elkaar treffen in Zeist bij bushalte “het Rond, 1-ste Dorpsstraat”.

Met militaire precisie arriveerden wij daar rond het middaguur, met nog een heel mooie lange zwoele middag voor ons.

Een half uur later betraden wij vol verwachting, via de achteringang - ik heb wat met achterom -, het bos en namen de kortste route richting bungalow. Al daar aangekomen, eerst de kachel aangestoken en op de hoogste stand een uur laten loeien. Toen het eenmaal aangenaam warm was, vlijden we ons neder op het bed en ontdeden we ons van alles wat hinderlijk kon zijn.

Daar lagen we dan eindelijk spiernaakt in elkaars armen.

De omstandigheden waren perfect: Jeany was verrukkelijk en al geruime tijd uit het gips. Er was geen sterveling in de wijde omgeving te bekennen en het was aangenaam warm.

Kortom we waren helemaal gereed om dat te doen waarvoor wij waren gekomen.

Toen we net begonnen te genieten van elkaars lichamen, hoorde ik plotseling buiten een auto naderen en niet veel later mijn jongere broer Charles schreeuwen: “Pa, alle gordijnen zijn dicht”.

De tijd was te kort om nog door de grond te kunnen zakken, want voordat we het wisten, stonden mijn vader en mijn lieve broertje binnen en trachtten Jeany en ik ons zo snel als mogelijk weer aan te kleden.

Mijn vader overzag de gehele situatie met een soort “Rijks” blik - een wellustige blik die elders in deze verhalen nader verklaard wordt. Trouwens wie zou dat niet doen met zo’n prachtig, donker getint meisje, naakt liggend op bed.

Mijn vader was zo “galant” om Jeany in Huis ter Heide bij haar ouders af te leveren, vergezeld van een korte samenvatting van het gepasseerde en daarna mij in het Lodewijk Napoleonplantsoen, alwaar ik een langdurige zedenpreek onderging.

Geslagen werd er niet meer, want de kans op terugslaan was inmiddels te groot geworden.

Met dank aan mijn broertje Charles, die ik er ernstig van verdenk mijn ouders op het spoor te hebben gezet, liep ook deze poging op niets uit.

EINDE

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/

 

Copyright © All Rights Reserved