VAN ZELFBEVREDIGING KUN JE BLIND WORDEN AFLEVERING 1

VISITORS

AmazingCounters.com
Bert Plomp, boek "When I was young", verhalen en columns.

 

VAN ZELFBEVREDIGING KUN JE BLIND WORDEN

Aflevering 1: Atletisch gebouwde blonde Germaanse meisjes.

 

Dat is uitgebreid samengevat de seksuele voorlichting die we vroeger in de intimiteit van de huiselijke kring hebben mogen ontvangen.

Op school werd helemaal geen voorlichting over seks gegeven, zelfs niet als onderdeel van de biologie les of als onderdeel van de lichamelijke opvoeding, tegenwoordig ook wel gymnastiek genoemd.

Ik vind dat ook de juiste gang van zaken. Zulke intieme zaken moet je thuis met je ouders bespreken, daar heb ik immers ook veel van opgestoken.

Als je over seks je wilde oriënteren dan moest je gewoon in de praktijk maar aan de slag gaan of eens bij de NVSH binnen lopen. Het pand van de NVSH in Utrecht was in die dagen gelegen aan de Wittevrouwensingel. Maar individuen die zich daar naar binnen waagden, werden op z’n best gezien als personen die het met de zeden niet zo nauw namen: het werd gezien als een soort “Sodom en Gomorra”. Daar wilde je als startende jongeling, met nog een blanco seksblad, niet onder geschaard worden.

Veiligheidshalve liep je daarom maar aan de andere zijde van de singel als je daar toch in de buurt moest zijn.

De consequentie was echter wel dat je je dan weer aan de kant van de bajes aan het Wolvenplein bevond.

Ook daar wilde je eigenlijk niet gezien worden.

Inmiddels ben ik 69 jaar oud en ik kan het nog steeds doen zonder bril. Ik bedoel te zeggen: mijn ogen zijn nog immer redelijk in orde.

Dat herinnert mij aan een voorval dat plaatsvond bij kapsalon Van de Vaart aan de Rubenslaan.

Eind vijftiger jaren werd, na de nieuwbouw van het Lodewijk Napoleonplantsoen, een reeks flatgebouwen aan de Rubenslaan gebouwd. Ieder flatgebouw kreeg aan de zijde van de Rubenslaan een winkel of een andere kleinschalige bedrijfsruimte.

Het eerste gebouw van die reeks van flatgebouwen was uitgerust met een voor die tijd zeer moderne kapsalon.

Op de dag van de opening van zijn salon stond kapper Van de Vaart zo trots als “twee pauwen” voor zijn splinternieuwe zaak te wachten op zijn eerste klant. Alles zag er werkelijk “spic and span” uit: vlekkeloze ramen en spiegels, glimmende vloer en alle denkbare kappersbenodigheden keurig gerangschikt opgesteld en gereed voor gebruik.

Rond 10:00 uur op de bewuste morgen verscheen de eerste klant. Het was een man van middelbare leeftijd die geknipt wilde worden. Van de Vaart nodigde de man met enig ceremonieel uit plaats te nemen in de kappersstoel en deed hem een nieuwe, smetteloos witte, kapmantel om en begon direct met zijn opdracht.

Toen hij enkele minuten onderweg was, ontwaarde hij tot zijn grote schrik een op en neer gaande beweging onder de kapmantel ter hoogte van het kruis van zijn klant.

Van de Vaart ontstak terstond in een enorme woede en greep blindelings naar de grootste borstel uit zijn assortiment, waarmee hij de man uit volle macht op zijn kruis sloeg.

Al kermend schreeuwde de klant uit: “Dat kost je mooi een nieuwe bril”.

Anno 2016 vindt de seksuele voorlichting bijna volledig plaats op school. Gewoon klassikaal, of je er al aan toe bent of niet en of je er al zin in hebt of niet, althans zin in de voorlichting, het doet er niet toe.

Er gaan zelfs al stemmen op om met die voorlichting reeds op de kleuterschool te beginnen, onder het motto “je kunt er niet vroeg genoeg mee of over beginnen”.

In zekere zin is dat ook terecht, want jongeren hebben steeds vroeger seks met elkaar. Als je thans als 12-jarige nog geen uitvoerige ervaring hebt op dat gebied, dan tel je eigenlijk niet mee en ben je een “Loser”.

De geboden voorlichting gaat zo ver dat zelfs een 10-jarig jongetje uit een buitengebied van Staphorst inmiddels wel het hele “vaginale stelsel” van binnen en van buiten kent en erover discussieert alsof het om het weer gaat.

Veel leden van het vrouwelijke geslacht hebben dat ook zelf belangrijk in de hand gewerkt dat het ooit zo mystieke geslachtsorgaan helemaal ontdaan is van al haar geheimzinnigheid. Via internet willen velen van hen hun geslachtsdeel maar al te graag onder de aandacht brengen, maak ik op uit de fatsoenlijke media!

Het gaat zelfs zo ver dat het te verwachten valt dat het voor de douaneambtenaar binnenkort makkelijker is de identiteit te controleren indien het paspoort zou zijn uitgerust met een foto van de vagina in plaats van het gezicht van de vrouwspersoon in kwestie.

Het te grabbel gooien van hun zo interessante orgaan, werd onlangs nog in DWDD duidelijk in beeld gebracht door een Japans meisje.

Onder het motto van kunst, drukte de Japanse een handvol klei tussen haar dijen en legde de minutieuze afdruk van haar geslacht op een plankje. Het uitgestalde resultaat werd vanaf dat moment bestempeld als kunst. Dat dit meisje er plezier in heeft te kleien, daar heb ik geen enkele moeite mee. Voor mijn part zet ze een hele kleiberg op die wijze om in kunstvoorwerpen. Wat mij tegen staat is dat we dit allemaal moeten aanschouwen en dan ook nog eens rond etenstijd bij DWDD. Het is wel duidelijk wat een hypocriet stelletje daar aan tafel zit.

Het is allemaal puur sensatie gericht: de Telegraaf-stijl, een stijl die ze zo verafschuwen bij DWDD.

Om weer terug te keren naar de periode waarin seks voor mij een aandachtspunt werd, kan ik me herinneren dat zodra ik in de buurt van een meisje kwam, ik een soort aangename “kippenvelreactie” ondervond.

Pas toen ik een jaar of 14 was, begon ik enig idee te krijgen van in welke opzichten een meisje er anders uit zag dan een jongetje.

In die tijd had één van mijn vriendjes beslag weten te leggen op wat tijdschriftjes met foto’s van blote dames en wel gevonden in de vuilnisbak van een hoogleraar “topografische menselijke anatomie”. Het betrof dacht ik Zweedse blaadjes.

In Zweden waren ze in die tijd Nederland ver vooruit op het gebied van seksuele vrijheid. Wellicht dat daar toen al de seksuele voorlichting op de kleuterschool aanving.

De getoonde dames waren allen blonde atletische types. Het was het soort dames, waarmee ze ooit in Duitsland experimenteerden teneinde een superras te creëren. De dames zagen er in ieder geval zodanig opwindend uit dat het vast niet moeilijk moet zijn geweest daar voldoende mannelijke vrijwilligers voor dat experiment warm te krijgen.

Ofschoon het naaktfoto’s waren, kon je, afgezien van het borstwerk, niet dat zien wat mogelijkerwijs binnenkort wél op pasfoto’s te aanschouwen valt. Dit boekje was natuurlijk een kostbaar bezit, maar geen van onze vrienden durfde het thuis te bewaren, dus werd het als een schat in een kistje ergens in een tuin begraven tot de volgende anatomische bespreking zou plaatshebben.

Zonder dus de intieme details duidelijk te kunnen zien, was dit boekje voor ons vriendenclubje al een hele stap voorwaarts op weg naar de oplossing van het vraagstuk waar we toch meer en meer mee bezig waren.

 

 

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/

 

Copyright © All Rights Reserved