TOYBOY AFLEVERING 1

VISITORS

AmazingCounters.com
Bert Plomp, boek "When I was young", verhalen en columns.

EEN TOYBOY OP KRETA

Aflevering 1: Ioannis Sklavakis

 

De heerlijke zoete bedwelmende lucht van pijnbomen in de bergen van Kreta. Ieder jaar aan het einde van mijn vakantie op dit Griekse eiland snak ik weer naar huis, naar het koele weer aan de kust van Dingle aan de Atlantische Oceaan.

Na twee weken te hebben doorgebracht in temperaturen van zo'n 35 graden, heb ik het echt wel gehad met de hitte en neem ik me voor een volgende keer een wat kortere periode naar mijn lievelingseiland te gaan. Maar als het winter is geweest en het weer in Ierland toch niet zo zomers lijkt te gaan worden, dan komt die herinnering aan die heerlijke lucht van pijnbomen en het 's avonds uiteten op een terrasje van een van die sfeervolle taveernes aan de kust van Kreta opnieuw sterk naar boven en haast ik me weer een reis naar dit verrukkelijke eiland te boeken.

Kreta is na Ierland mijn favoriete verblijfplaats. Afgezien van de "hotelgebieden", afgeladen met individuen die uitsluitend voor de zon, zuip- en schranspartijen komen, heeft Kreta nog heel wat te bieden voor de reiziger die wat anders zoekt. Vooral het binnenland, de vele berggebieden en de zuidkust komen daarvoor in aanmerking. Hier treft men nog traditionele sferen aan en ouderwetse taveernes met originele Kretenzer muziek.

Het was de fantastische Engelse tv-serie "Who pays the ferryman", die me ooit verleidde naar Kreta te gaan. Inmiddels kom ik er al bijna onafgebroken 30 jaar.

Twee jaar geleden was het weer zover dat ik midden september met Transavia naar Heraklion vloog. Ik vlieg meestal vanaf Cork via Schiphol daarheen en, gezien het zeer vroege tijdstip dat het toestel het luchtruim kiest, overnacht ik op Schiphol achter de douane in een van die “schoenendozen” van Yotel. De naam Yotel doet het ergste reeds vermoeden en inderdaad je kunt zo'n piepklein kamertje ook voor een paar uurtjes huren, zowel overdag als 's nachts. Van insiders heb ik weleens vernomen dat het bed in zo'n kamertje niet altijd dient om uitgerust en wel een reis aan te vangen: een bepaalde beroepsgroep schijnt er goede zaken te doen.

Deze reis had ik een 100-tal exemplaren van mijn pas verschenen boek "When I was young" bij mij gestoken. Bij wijze van promotie wilde ik die op Schiphol, en aan mijn medepassagiers bij de gate, uitdelen. Ik werd hier geheel belangeloos de avond voor vertrek bijgestaan door de partner van mijn lieftallige schoonzus.

Het was van eminent belang dat ik zo goed als alle exemplaren voor vertrek aan de man zou brengen omdat ik uitsluitend met handbagage reisde en met niet meer dan 10 kg bagage de trap naar de ingang van het toestel kon bestijgen. De avond voor vertrek had ik reeds 70 exemplaren, door mij gesigneerd en wel, uitgedeeld en had ik op de vroege morgen van vertrek dus nog zo'n 30-tal te gaan.

Nu is de doorsnee Nederlander altijd wat argwanend indien hem iets gratis aangeboden wordt, dat was ook nu het geval. Bij de gate gingen de eerste boeken vlot van de hand, tot ik bij een volgende rij passagiers aanlandde, waarvan de eerste dit vriendelijke aanbod bot weigerde. Zo'n weigering blijft dan niet onopgemerkt en je ziet gelijk al de gezichten van de andere ontvangers in spe betrekken en vervolgens reageert iedere volgende in de rij alsof hem c.q. haar een onzedelijk voorstel wordt gedaan. Aldus bleef ik uiteindelijk, na toch nog een aantal belangstellenden te hebben gevonden, met vijf exemplaren zitten.

Eenmaal in het vliegtuig gezeten, was het toch wel ego-versterkend te kunnen vaststellen dat her der in het vliegtuig mensen mijn boek zaten door te bladeren en er al luid gelachen werd onder het lezen.

Om een uur of elf 's morgens landt het toestel op Heraklion en kan ik me met uitsluitend handbagage als een haas uit de voeten maken op weg naar de huurauto. Zodra ik achter het stuur zit, op weg naar Mirtos in het zuidoosten van Kreta, zoek ik even een zijweggetje op, waar ik in alle rust mijn reisplunje kan omruilen voor mijn tropenoutfit voor de komende tijd, oftewel een sportbroekje met een T-shirt en met blote voeten in mijn sportschoenen.

Voor mij is de vakantie dan pas echt begonnen en al helemaal zodra ik onderweg een taveerne binnenval en de eerste Griekse salade met vers stokbrood en een fles Retsina voor mij op tafel heb staan met mooie traditionele Griekse muziek op de achtergrond. Retsina is een witte wijn met een sterke harssmaak en is uitsluitend drinkbaar voor echte liefhebbers en verkerend onder de Griekse zon.

Eenmaal op de bestemming aangekomen, om een uur of drie in de middag, is het snel uitpakken geblazen in het appartement met uitzicht op de Libische Zee om me vervolgens als een pijl te begeven naar mijn favoriete taveerne, direct gelegen aan het koelere water met als eigenaar Ioannis Sklavakis, en aldaar aangekomen het schoeisel uit te werpen, de blote benen over de balustrade van het terras tot rust te laten komen en in de koelte van de schaduw van de blauwe tentdoeken overkapping een eerste verkennende blik te werpen op het smalle strand direct beneden voor het terras en een eerste onvolprezen Mythos bier, getapt in een bevroren glas, naar binnen te werken.

Ioannis Sklavakis ken ik al bijna zo lang als ik in Mirtos kom. Hij is een echte trotse eenkennige Kretenzer, die niet van zijn eenmaal ingenomen standpunten af te brengen is. Hij begroet mij altijd met “Mister Albert” en sinds kort voegt hij er om voor mij volstrekt onduidelijke redenen “Einstein” aan toe. Ik denk dan altijd maar je kunt het met minder moeten stellen. Trouwens, zou het iets met mijn haardracht te maken kunnen hebben?

Naast dat Ioannis lekkere hapjes en drankjes serveert, is hij een begenadigd bouzouki speler. Heel af en toe tovert hij ’s avonds na het eten dit instrument tevoorschijn en trakteert hij ons op een privéconcert.

Zijn terras is uitgerust met een tiental karakteristieke blauwe tafeltjes met bijbehorende stoeltjes. Ieder tafeltje is bedekt met een smetteloos wit tafelkleedje en opgefleurd met een vaasje met vers geplukte bloemetjes. Wat zijn terras verder onderscheidt van alle andere terrasjes, is een aantal her en der staande zandstenen objecten, waarvan hijzelf beweert dat het kunst is. Zo’n object behelst eigenlijk niet meer dan een stapel zandkleurige platte ronde stenen die hij, nadat hij eerst een gat in het midden van elke steen heeft geboord, over een stuk betonijzer heeft laten zakken. Zoals gezegd, mijn Griekse vriend vindt dat kunst. Omdat ik wel extreem duurdere kunstuitingen heb gezien, waarin voor het oog veel minder tot geen creativiteit en energie is gestoken, heb ik dat nooit ter discussie gesteld. Hij is bovendien zo overtuigd van het unieke van zijn werk, dat hij overal op zijn terras bordjes heeft geplaats met de mededeling in het Engels dat het absoluut verboden is foto’s te maken van de opgestelde “kunstwerken”. Omdat ik vrijwel dagelijks vanaf een uur of vijf ’s middags mijn vaste positie op zijn terras inneem, ben ik er zeer regelmatig getuige van geweest dat een passerende argeloze toerist het desondanks toch presteerde een foto te schieten van zo’n stapel stenen, waarschijnlijk in de veronderstelling verkerende dat de terraseigenaar met zijn bordjes onmogelijk kon doelen op die stenen. Dan keek ik al naar de deur van de taveerne, waardoor ik ieder moment een getergde Ioannis naar buiten verwachtte te stormen om deze toerist een stevig lesje te leren. Totaal overrompeld en sprakeloos zag ik zo menig toerist met de staart tussen de benen afdruipen. Keer op keer trachtte ik mijn Griekse vriend ervan te overtuigen dat hij op die manier er niet op hoefde te rekenen dat de persoon in kwestie ooit bij hem op zijn terras nog iets zou willen consumeren. Zoals ik al zei: Ioannis is niet van eenmaal ingenomen standpunten af te brengen.

Zo voert hij ook al jaren dezelfde, nogal beperkte, menukaart en is hij niet van plan daar enige verandering in aan te brengen. Het enige wat ieder jaar – in voor mij ongunstige zin – wijzigt, zijn de prijzen. Omdat de menukaart geplastificeerd is en de ruimte achter de dranken en gerechten is opengelaten, vult onze uitbater ieder jaar met viltstift op de open plekken een hogere prijs in. Regelmatig zag ik mensen met een verwachtingsvolle blik het terras bezoeken en nadat ze de menukaart hadden bekeken weer opstaan en het terras teleurgesteld verlaten omdat er op de kaart slechts te kiezen valt uit een zestal gerechten, waarvan twee al opgeëist worden door een bordje spaghetti met tomatensaus en een pizza.

Toch zijn er mensen, zoals ik, die blijven zitten en een maaltijd bestellen. Omdat Ioannis in zijn eentje de gerechten bereidt, kan het heel lang duren totdat er iets eetbaars op tafel verschijnt. Als vaste klant, duurt het voor mij meestal niet zo lang en ik weet bovendien waaraan ik begonnen ben. In het weekend wordt hij voor uitserveerwerk overigens bijgestaan door twee werkelijk wonderschone nichtjes, die beiden wiskunde studeren aan de universiteit van Athene. Ik ken die meisjes al vanaf hun geboorte en omdat het ondoenlijk is te beschrijven tot wat voor een schoonheden zij zijn uitgegroeid, laat ik dat maar achterwege.

Geweldig is het, met een glas Retsina in de hand, te observeren hoe gasten met een gezonde trek in eten, naar mate de tijd verstrijkt, bijna panisch en vol ongeloof voortdurend hun blik richten op de deur van de keuken waaruit het bestelde heerlijks tevoorschijn zou moeten komen. Ten opzichte van het terras is die keuken wat hoger gelegen en slechts met een trapje te bereiken en zodoende is het onmogelijk enig zicht te krijgen op wat zich in die keuken allemaal afspeelt. Niets is erger dan niet te weten of het nog 5 minuten of nog een uur gaat duren voordat je je honger kunt stillen. Ik heb het meegemaakt dat men ruim een uur moest wachten op het eten en of dat nog niet genoeg was ook nog ruim een half uur voordat eindelijk de rekening werd gepresenteerd. Omdat ik bij Ioannis een soort doorlopende rekening heb, roep ik meestal onder aan de trap “kalinichta” en keer zonder af te rekenen terug naar mijn appartement.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/

Copyright © All Rights Reserved