ERGERNISSEN

VISITORS

AmazingCounters.com

ERGERNISSEN

Wie kent niet het tv-programma “De wereld draait door”?

Dat programma met die reeds wat oudere presentator die meent nog vlot over te moeten komen bij de jongeren door een tekstje van een scherm zodanig snel voor te lezen dat hij regelmatig z’n tong erover breekt.

Regelmatig word ik beroerd van die zogenaamd politiek links georiënteerde gasten die daar permanent aan tafel zitten en daar afgeven op eenieder die rechtser dan de PvdA denkt.

De PvdA, een partij die eigenlijk steunt op twee soorten kiezers: enerzijds personen die weinig verdienen of een uitkering trekken en dus baat hebben bij een partij die hun inkomen zo hoog mogelijk verzekert en anderzijds, de meest kwalijke personen, de lieden die meer dan een ton ontvangen - dus niet per se verdienen - en eigenlijk in het rechtse blok van de VVD thuishoren maar daar niet voor uit willen komen en de indruk willen wekken solidair te zijn met de minderbedeelde medemens.

In Nederland is het zo dat als je meer dan een ton verdient dan ben je toch een beetje verdacht. Immers gewoon modaal is toch goed genoeg voor iedereen.

Die lui die in DWDD optreden zijn over het algemeen van die “sympathieke linkse” mensen die zonder uitzondering één of meerdere malen de “Balkenende norm” opstrijken.

Er is niemand in Nederland die het gedrag van zulke hypocriete klanten eens stevig aan de kaak stelt. Zelfs een krant als de Telegraaf durft dat niet echt aan.

En wie rekent er nou eens af met zo’n Kok, met een Van Dam, met een Bos en met al die andere artiesten die dwepen met de PvdA?

Ik heb helemaal geen aversie tegen mensen die links zijn en er ook naar handelen. Maar wel tegen al die nep socialisten.

Enige sympathie kan ik daarom wel opbrengen voor de SP-ers, die - overigens ook niet altijd naar hun zin - hun meerverdienste in de partijkas moeten storten.

Politiek gezien kies ikzelf, ofschoon niet stemgerechtigd in Nederland, een positie (2014) die zich beweegt tussen Rutte en Pechtold.

Al die DWDD figuren als een Van Nieuwkerk, Mulder, De Breij, Prem en vele anderen, die allen ruim boven de Balkenendenorm incasseren, mogen graag - en groupe - afgeven op oprecht anders denkende individuen die zo nu en dan in dit tv-programma worden uitgenodigd.

Het is het meest hypocriete zooitje wat je bij elkaar kunt denken.

Waarom wordt er in DWDD nooit eens een vent als Kok aan de tand gevoeld. Die voormalige FNV-leider, die thans via tal van commissariaten bij ING, Shell en recent bij een grote

Chinese bank, welke hij bekleedt, zijn bankrekening spekt. De man is werkelijk van uiterst links naar uiterst rechts doorgeslagen.

En dan die Van Dam die zich, als rechtgeaarde socialist, in zijn miljoenen kostende villa op de Veluwe heeft teruggetrokken. Een schreeuwlelijk eerste klas, die ooit ter meerdere glorie van zijn eigen tv-programma de zaak belazerde met exploderende Exota-flessen.

Het is niet zo vreemd dat zulke boegstukken van de vaderlandse internationale solidariteit zich thans om hen moverende redenen heel erg koest houden.

Nog een andere zakkenvuller is die Jan Mulder met zijn ergernis top-5. Die vent is toch een permanente nummer 1-ergernis op zichzelf.

Eenmaal in al die jaren dat die man de beeldbuis nu al kwelt, kon ik enige sympathie voor hem opbrengen.

Dit gebeurde weliswaar in een ander tv-programma -

dat is ook zo kenmerkend voor die tv kliek: ze nodigen elkaar over en weer in tv-programma’s uit -, toen hij in de top-2000 show propaganda maakte voor de plaat “It’s all over now” van the Rolling Stones. Een keuze waar ik 100% achter kon staan. En inderdaad dat nummer moet je snoeihard afspelen.

Sprekende over the Rolling Stones, komt een andere grote

ergernis in mij op, betreffende Sonja Barends.

Dachten we eindelijk verlost te zijn van deze coryfee van het salonsocialisme, duikt ze ineens weer op in DWDD.

Gelukkig bleef het beperkt tot twee optredens, zo ver ik heb “moeten” waarnemen.

Mijn God, wat is dat mens lelijk geworden. Je kunt je niet voorstellen dat ze ooit in een film heeft geacteerd - nou ja, geacteerd -, een “Zombie movie” uitgezonderd.

Mijn zwager Johan - weliswaar zelf een heel knappe verschijning - keerde ooit terug bij ons thuis van een dagje winkelen in Tralee (Ierland) en sprak zijn verbazing uit tegenover mij - alsof ik daar debet aan was - hoe lelijk de Ieren wel niet waren.

Mij was dat nooit zo opgevallen, maar goed ik ben zelf ook de knapste niet. Maar ik denk dat hij Sonja anno 2014 waarschijnlijk nog niet heeft kunnen bewonderen.

Wie heeft die Sonja en om welke reden weggesleept van achter die bingotafel in die knusse verpleeginrichting, vraag ik mij nog steeds af.

Het zal wel weer iets te maken hebben met het verlenen van een wederdienst.

Maar ja, Sonja’s rol zal nu toch wel eindelijk voor eeuwig uitgespeeld zijn, mogen we hopen.

Ik kan me nog wel één van haar laatste stuiptrekkingen

herinneren toen zij 11 jaar geleden (2003) Mick Jagger mocht interviewen.

Ze was toen zelf 63 jaar oud en onze Rock-legende slechts 60 jaar. Nadat ze enigszins de indruk had gewekt dat Mick toch wel zijn houdbaarheidsdatum had bereikt dan wel had overschreden, vroeg deze zo van haar eigen flitsende professionaliteit overtuigde trut “How old are you now Mick?”. Mick pareerde deze stompzinnige vraag met “And how old are you Sonja?”.

Sonja, dat oude vrouwtje uit een stadje van iets meer dan 700 duizend inwoners. In feite een achterlijk dorp, vergeleken bij de werkelijk grote wereldsteden met inwonersaantallen, waarvan het aantal van Amsterdam slechts achter de komma valt en vaak niet eens in het getal tot uitdrukking wordt gebracht. Een plaatsje waarvan de meeste wereldbewoners het bestaan niet eens kennen, laat staan weten waar het ligt.

Dat stadje met al die gewichtig doende en met grote tassen gevuld met kleding op de PC Hooftstraat rondrennende kakelende kippetjes. Het lijkt trouwens wel of er een nieuwe generatie PC-eenden in die straat is neergestreken.

De PC Hooftstraat, een eenvoudige winkelstraat die niet kan tippen aan de eerste de beste zijstraat van een zijstraat van een winkelstraat in het centrum van Milaan of Rome.

Tokyo heeft 36 miljoen inwoners en Sao Paolo 20 miljoen. Zelfs de kleinere wereldsteden als Parijs en London zijn zo’n 15 tot 20 keer zo groot als Amsterdam. En veel van die Amsterdamse grachtenbewoners maar denken dat ze in een metropool wonen en een daarmee corresponderende misplaatste verwaande houding aan moeten nemen. Dat is ook zo kenmerkend voor het sfeertje rond DWDD. Ik denk dat ze het programma het liefst de naam zouden willen geven: “De Wereld Draait Om Amsterdam”. Is het niet een zielige vertoning?

Ik heb eens een vrouwtje uit datzelfde milieu - ze doet tegenwoordig wat aan quizjes en ze heet geloof ik Astrid - denigrerend over Utrecht horen zeggen dat - nota bene “mijn stad” - het maar een eenvoudig provinciestadje was. Wat een lef voor zo’n simpele trien. Komt ze niet zelf uit Beverwijk? Dat is een plaatsje dat zelfs op de kaart van Nederland niet eenvoudig terug te vinden is.

Amsterdam had ooit iets om trots op te zijn: Ajax en Cruijff, die Europese en wereldbekers binnenhaalden. Maar wat hebben ze in Amsterdam nu nog eigenlijk om trots op laat staan verwaand over te zijn. Ik kom niet verder dan een paar mooie musea en sommigen zullen misschien de Gay Pride Parade direct noemen. Tel uit je winst.

Na het interview met Mick Jagger was het met Sonja’s tv-

aanwezigheid spoedig gedaan.

Mick is van een bepaalde lelijkheid die op zich weer mooi is. Hij weet nog steeds veel vrouwen, jong en oud, daarmee voor zich te winnen en op te winden.

Hoe heel anders is het toch gesteld met onze Sonja. Met de beste wil van de wereld (draait door) kun je van haar verschijning niet opgewonden raken.

Zoals een goede vriend van mij dat ooit voorzichtig formuleerde: “Van zo’n vrouw krijg je toch alleen maar een naar binnen geklapte pik”.

Sommige lieden raken misschien wel opgewonden van haar omdat zij er waarschijnlijk - gelijk die hele zooi van salonsocialisten - een goed gevulde bankrekening op na houdt.

Hooguit zo’n “breekijzer-figuur” als Pieter Storms zou haar wellicht nog willen verschalken. Maar ja, die heeft dat andere stuk: Nina Brink, al veroverd. Jammer voor Sonja, Nina heeft veel meer geld en ziet er relatief ook nog veel beter uit.

By the way, die Nina lijkt me echt zo’n SM-wijfie.

Inmiddels hebben we onze Sonja, afgezien van een paar laatste irritante oprispingen, wel ten grave gedragen.

Mick daarentegen weet nog steeds volle stadions te trekken met publiek van alle leeftijden.

Tja, Sonja “was” echt zo’n 100% vertegenwoordigster van dat typische Nederlandse grijze poldermodel, in welk model geen ruimte is voor bijzondere personen en evenmin voor excelleren.

“Doe maar gewoon, dat is gek genoeg” hield mijn moeder ons altijd voor.

Zojuist - maart 2014 - is bekend geworden dat The Stones optreden op Pinkpop. In no time was het concert met The Stones als hoofdact uitverkocht.

DWDD besteedde er veel aandacht aan en onze “botox” Mathijs kon het weer eens niet nalaten om negatief te benadrukken dat de leden van deze legendarische band 70+ zijn en liet en passant de term “rollator rock” vallen.

Die vadsige Mathijs mocht willen dat hij - terwijl hij zeventien jaren jonger is - het figuur, de conditie en de aantrekkingskracht van de leden van The Stones had, nog afgezien van hun banksaldo, hetgeen in zijn kringen ook als een heel belangrijk aspect geldt.

Wat Mathijs kennelijk nog steeds niet beseft, maar de Stones-concertgangers van jong tot oud wél, is dat het bij een concert niet om de leeftijd van de muzikanten gaat maar om de kwaliteit van de muziek en de gebrachte show.

De meeste toeschouwers zien bovendien veel liever een doorleefde kop als die van Keith Richards dan zo’n

opgeblazen babyface als van Mathijs.

Mathijs zou ik nog willen adviseren the 4 Flicks-DVD te bekijken van de Licks World Tour van The Stones.

De uitvoering van “Can’t you hear me knocking” in the Garden in New York laat een performance zien die, qua muzikaliteit en impact op het publiek, nog steeds door geen andere band te evenaren is.

En als hij deze DVD nog even verder bekijkt: “Honky Tonk Woman”, dan kan hij zich wellicht verlekkeren aan die talloze knappe jonge New-Yorkse vrouwen die deze wereldartiest hartstochtelijk toejuichen en verafgoden.

De Licks World Tour vond plaats toen die gekke Sonja Barends dacht nog populair te zijn en Mick interviewde over zijn leeftijd. Ze weten bij de VARA kennelijk niets beters te bedenken.

Okay, die tour is alweer 10 jaar geleden, maar Mick en zijn mannen werden er in het afgelopen decennium niet minder muzikaal en niet minder aantrekkelijk om. Dat hebben de beelden op Pinkpop onlangs ook weer uitgewezen.

Mathijs, je bent inmiddels ook al lang de jongste niet meer: je bent ver over de vijftig.

En je kunt wel de indruk proberen te wekken jonger te zijn en nog steeds tot de jongere garde te behoren door bijvoorbeeld zo gestrest je opzegversjes op te lepelen en wat

van die jonge gastjes of van die andere tv-geile figuren rond je tafel te verzamelen, die overigens alleen maar komen om “hun c.q. haar reet” binnen dat Nederlandse “Madurodam” TV-gebeuren te draaien, je bent in de verste verte niet in staat om zulke mooie jonge vrouwen en zo’n enthousiast - jong en oud - publiek aan je te binden als onze vermaarde rockers dat wel kunnen.

Zelden zie ik in jouw programma met die gedirigeerde applausmachine - mensen die maar klappen of er nu reden toe is of niet, mensen die maar blijven lachen óók als het om iets triest gaat, simpel omdat ze in een soort “lach-flow” zitten - een aantrekkelijke vrouw zitten die jou lijkt te willen opvreten.

Alleen al in dat opzicht doen Mick en zijn mannen het oneindig veel beter dan jij het doet.

Verder ben je - op wereldschaal - eigenlijk niets meer dan van de kwaliteit van de riooljournalist van “De bruine Rotterdammer”, maar dan met veel minder humor op zak.

Waar onze Mathijs trouwens wel heel erg goed in is, dat is ongelooflijk likken naar ieder individu - en dat zijn er nogal wat - dat verder heeft doorgeleerd dan hij of dat de indruk wekt van een zeker intellectueel niveau te zijn.

Toch blijven we kijken naar “De wereld draait door”. Natuurlijk omdat we ons op z’n tijd willen ergeren aan al die

DWDD-figuren, maar de hoofdreden dat we blijven kijken is omdat Dominee Gremdaat, na al die ellende, ons er steeds weer bovenop helpt.

Daarnaast draait die hele wereld uiteindelijk door op types als Nico Dijkshoorn.

Natuurlijk zijn er regelmatig ook best interessante gasten aan het woord of aan het musiceren.

In die gevallen zou mijn opa dan zeggen: “Goed gedoan hoor jochie”.

EINDE

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/

Copyright © All Rights Reserved