WAARDIG STERVEN NA EEN VOLTOOID LEVEN

WAARDIG STERVEN NA EEN VOLTOOID LEVEN

Deze week werden we geconfronteerd met een wetsvoorstel om mensen met een 'voltooid leven' de mogelijkheid te bieden om hun leven met medicijnen te beëindigen. Weliswaar begeleid door een speciale “stervenshulpverlener”.

Het voorstel wordt gelardeerd met termen als “waardig sterven” en “voltooid leven”.

Dat klinkt bijna te mooi om waar te zijn en zo is het eigenlijk ook.

Het gebruik van zulke termen doet mij vermoeden dat er iets gecamoufleerd wordt dat niet helemaal lekker zit.

Wat is waardig sterven en wanneer kun je spreken van een voltooid leven?

Je kunt op velerlei wijzen aan het einde van je leven komen.

Je kunt na een mooi lang leven, na bijvoorbeeld een gezellig avondje stappen, slapend in je eigen warme bedje, getroffen worden door een hartstilstand, waarvan je mogelijk zo goed als niets merkt.

Je kunt uiteindelijk het loodje leggen na een kortstondige of langdurige ziekte, al dan niet gepaard gaand met veel pijn.

Je kunt door geweld om het leven komen of door een ongeluk, zoals met MH17.

Je maakt er zelf een eind aan of je laat je euthanaseren.

Kortom er zijn vele wegen die naar het levenseinde kunnen leiden.

Maar je kunt toch niet uitsluitend voor hen, die de “stervenshulpverlener” met succes hebben ingeroepen, claimen dat zij waardig zijn gestorven.

Waardig sterven impliceert ook dat je minder waardig, minderwaardig en zelfs onwaardig kunt sterven.

Is iemand, zoals we vaak in een rouwadvertentie kunnen lezen, die “na een dappere maar ongelijke strijd” is overleden, minder waardig gestorven?

Of iemand die in een oorlogssituatie – strijdend voor de rechtvaardige partij – is omgekomen, daar geldt toch zeker voor dat hij waardig is gestorven.

 

Onlangs heb ik nog weer eens de film “Der Untergang” bekeken. Een film over de laatste dagen van Hitler en zijn metgezellen.

Op de dag dat de Russen de bunker (de schuilplaats van Hitler) naderden, ontvingen alle aanwezigen een pil om een eind te maken aan hun leven.

Zo kregen ook de zes kinderen van Goebbels deze cyanidepil omdat hij niet wilde dat hij, zijn vrouw en zijn kinderen levend in handen zouden vallen van de Russen en hij zal ook wel gedacht hebben dat met de ineenstorting van het “Duizendjarige Rijk” en de komst van de communisten het leven wel voltooid was oftewel hij koos ervoor waardig te sterven na een voltooid leven.

 

Wat is voltooid leven eigenlijk?

Als je jezelf een aantal doelen hebt gesteld in het leven en je hebt die doelen bereikt, is het leven dan voltooid? Dat kan natuurlijk al op jonge leeftijd het geval zijn.

Het wetsvoorstel richt zich met name op bejaarde mensen, op bejaarde mensen die geen zin meer hebben in het leven. Mensen die niets meer hebben om naar uit te zien.

We treffen ze vaak aan in allerlei verzorgingsinstellingen, waar ze nogal eens tevergeefs zitten te wachten op wat warmte en aandacht. Alwaar het vertier geacht wordt een hoogtepunt te bereiken wanneer de dame met het molentje en de bingoballetjes wekelijks verschijnt. In een omgeving waar geen culinaire hoogstandjes zijn om naar uit te kijken. Het zijn geen mensen die nog veel plezier kunnen beleven aan het lezen van een mooi boek of van een mooie wandeling in de natuur of kunnen genieten van een overheerlijke bal gehakt. Ze hebben eigenlijk de interesse in alles verloren en zijn klaar met het leven.

Toch kun je enige twijfel houden over het feit of zulke mensen niet meer te inspireren zijn tot iets anders dan de komst van de “stervenshulpverlener”.

In dit verband blijft mij ook de geschiedenis van ene Rein van Bemmelen steeds door het hoofd spoken.

Deze Rein wilde samen met zijn vrouw Lucie een voortijdig einde aan het leven maken.

Nadat hij Lucie ervan had overtuigd dat het leven nu wel voltooid was en zij aangespoord werd het verlossende medicijn eindelijk eens te slikken, onder een soort geruststellende mededeling zijnerzijds van “ik kom zo ook maar ik moet eerst ons kanariepietje nog even voeren”, blies zij haar laatste adem uit en kwam onze Rein ineens tot het besef dat het leven zo kwaad nog niet was en vertrok hij spoorslags met de Berglandexpress naar zijn geliefde in Oostenrijk, naar zijn nieuwe vriendin.

 

Het is goed dat er heel scherp toegezien gaat worden op deze nieuwe vorm van levensbeëindiging. We hebben het al vaker gezien dat mensen die het helemaal niet meer zagen zitten en serieus zelfmoord overwogen, thans gelukkig verder door het leven huppelen.

We moeten ook voorzichtig zijn met hoe we zoiets betitelen, “waardig sterven na een voltooid leven” daar gaat naar mijn mening een bijna aanzuigende werking vanuit en doet geen recht aan andere varianten van sterven.

Persoonlijk zou ik zeggen, nu de term VUT is vrijgevallen, noem het “vrijwillig uittreden” of VDU “vrijwillig definitief uittreden”.

En hoe moeten we onze “stervenshulpverlener” gaan noemen. Zou “Doodschapper” iets zijn? Een persoon die op zijn scooter rondraast en de dood op bestelling aflevert. Het moet toch iets angstaanjagends hebben want het gaat hier niet om het afleveren van “het snoepje van de week”.

Gelukkig is er nog een lange weg te gaan.

Copyright © All Rights Reserved