STRAFVERMINDERING

STRAFVERMINDERING

Iemand die gedetineerd is en zich binnen de gevangenismuren niet (langer) misdraagt, heeft recht op strafvermindering. Dat wordt – mijns inziens ten onrechte – strafvermindering wegens goed gedrag genoemd.

Die vermindering komt neer op een derde deel van de opgelegde straf en kan nog worden uitgebreid met proefverlof, waardoor de delinquent in kwestie al na verstrijken van de helft van het uitzitten van zijn straf, weer buiten de gevangenismuren verkeert, zoals we onlangs met Volkert van der Graaf helaas moesten ervaren.

Dit “recht” op strafvermindering geldt namelijk eveneens voor individuen die een moord hebben gepleegd.

In Nederland lijkt het er sterk op dat alle aandacht uitgaat naar de misdadiger: hoe krijgen we deze persoon zo snel mogelijk als fatsoenlijk mens weer terug in de samenleving. Langer laten vastzitten dan het moment waarop dit doel lijkt te zijn bereikt is - althans naar de mening van degenen die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de straf – niet zinvol.

Bij dat streven wordt volledig voorbijgegaan aan het lot van het slachtoffer c.q. het lot van de nabestaanden van het slachtoffer van de desbetreffende misdadiger.

Wie bekommert zich nu werkelijk om hun “volledige terugkeer” in de maatschappij en betekent strafvermindering voor de misdadiger niet strafvermeerdering voor het slachtoffer c.q. de nabestaanden ervan?

En is het ook voor hen zinvol dat zij de misdadiger in kwestie, eerder dan de bedoeling was, weer op straat kunnen tegenkomen? Het lijkt mij van niet.

Nota bene: In Roemenië krijg je al strafvermindering indien je een boek schrijft. Zou dat, zoals in mijn geval, ook met terugwerkende kracht gelden?

 

Ik heb geen bezwaar tegen strafvermindering voor individuen die zich werkelijk goed gedragen en duidelijk hebben aangetoond berouw te hebben van hetgeen zij een ander hebben aangedaan.

Van een moordenaar zou je meer mogen verlangen om in aanmerking te komen voor strafvermindering: hij (m/v) heeft iemands leven – vaak op gewelddadige wijze – weggenomen.

Waarom zouden we hem niet strafvermindering in het vooruitzicht stellen indien hij, naast bewezen goed gedrag, bereid is een gezonde nier af te staan aan iemand wiens leven van de ontvangst van zo’n nier afhangt.

Zodoende komt er tegenover het wegnemen van een leven, het teruggeven van een leven te staan. Op die wijze wordt en de samenleving echt gediend en bijgedragen aan het terugwinnen van het zelfrespect van de misdadiger.

Aan zo’n aanpak zitten natuurlijk heel wat haken en ogen en is bepaald niet in lijn met hoe wij al jaren gewend zijn misdadigers te vertroetelen: we zijn inmiddels zelfs bereid rasboeven als Holleeder een podium te bieden en te bevorderen tot tv-persoonlijkheden.

Desalniettemin vertrouw ik het een partij als D66 (Samen sterker, kansen voor iedereen) wel toe eventuele mitsen en maren uit te poetsen. De praktijk heeft uitgewezen dat ze daar nogal bedreven in zijn.

Nu we het toch over D66 hebben: de partij die zich niet alleen sterk maakt voor het voor eens en voor altijd “goed” regelen van orgaandonatie maar die zich ook volop inzet voor het dito regelen van euthanasie, hetgeen maar niet tot volle tevredenheid van deze zogenaamd progressieve geesten van de grond wil komen, die partij zou ik de suggestie ten aanzien van het laatste willen doen, om wettelijk te regelen dat iedereen, die de leeftijd van 90 jaar bereikt heeft, wordt geëuthanaseerd. Vanzelfsprekend uitgezonderd de bejaarden die binnen 6 weken nadat de wet van kracht is geworden een nee-briefje hebben ingeleverd.

Dat scheelt een heleboel gedoe.

 

Copyright © All Rights Reserved